Verlatingsangst, wie kent dat?

Mijn zoon (1,5 jaar) zit even in een lastige fase qua slapen. Nee, eigenlijk gewoon qua papa en mama die waar en hoe dan ook bij ‘m weglopen, dat vindt -ie vreselijk. Ik maak me er geen zorgen om, het gaat wel weer over. Maar zielig én lastig, tja, dat is het wel. Vooral bij het in slaap brengen ’s avonds dus.

Dit keer geen uitgebreid artikel over ons plan van aanpak, want dat heb ik even niet. Ik vraag me juist af hoe jullie een fase van verlatingsangst bij je kleine aangepakt? Met name het uit-het-‘savonds-slaapkamertje-sluipen-ritueel?

The situation: moe en rustig gaat onze mini man naar bed, normaal kunnen we na het ritueeltje gewoon weglopen, nu is het een enorm gehuil tot het einde van de straat zodra we ook maar aanstalten maken weg te lopen. Hij wil gewoon Niet. Alleen. Zijn. That’s it. En al blijven we erbij zitten, tot hij slaapt, hij heeft zo’n supersonisch ontwikkeld gehoor, dat hij in zijn slaap feilloos aanvoelt wanneer we wegsluipen. Ook als -ie later op de avond of nacht even wakker wordt is het paniekerige geschreeuw zo zielig en oorverdovend. Gisteren dachten we, na 1,5 week, we laten ‘m een keer huilen. Iedere 5 en daarna 10 minuten erheen voor een aai over de bol en verder niks.

Nou jongens, wat heb ik me beroerd gevoeld. Na 2,5 uur sukkelde hij eindelijk uitgeput weg. Bah, dit voelt fout in deze situatie. Inconsequent als we zijn, gaan we dat vanavond niet meer doen. Ik wil niet zeggen dat laten huilen per se fout is, maar het past niet bij me. Als ik google lees ik: hij wil aandacht. Dat klopt. Maar is dat zo erg dan? Als een volwassene zegt: ik voel me shit, wil je bij me zitten, dan doe je dat ook. Toch? Dus dat wordt er maar gewoon een paar uur naast zitten vanavond, hem liefdevol coachen…

En ondertussen hopen dat het niet al te lang meer duurt, deze fase. Iemand dit doorgemaakt en de ultieme tip?

Liefs, Nina

14 reacties

Priscilla -

En??? Nog iets geprobeerd wat wel/niet helpt?

Marjolein -

Heel herkenbaar. Onze dochter van 14 maanden wil overdag niet slapen als ik thuis ben. Terwijl ze de vier dagen op de creche wel twee keer een uurtje slaapt. ’s Avonds brult ze de hele buurt bij elkaar als we haar in bedje leggen. Af en toe valt ze na 15 min huilen in slaap. Maar om heel eerlijk te zijn haal ik haar er soms na 5-10min uit bedje. Ze valt nu vaak bij mij in bed en dan takel ik haar als ze slaapt in haar eigen bed. Ik weet dat ik haar te veel verwen met aandacht…maar na een dag hard werken wil ik ’s avonds gewoon dat zij slaapt en dat ik ook even tijd heb voor mezelf. Dillema’s…toch maar langer laten huilen?

annelies -

Altijd fijn om te lezen dat je niet de enige bent, haha! Wij worstelen op dit moment nl. met hetzelfde (14mnd). Tot nu toe werkt de 5, 10, 15min regel het beste. Maar soms dus ook niet en zitten (of liggen) we naast zijn bedje..dat helpt altijd maar vinden wij weer verre van ideaal. En in bed nemen daar slapen we allemaal niet van..een struggle dus! Ik lees de tips van iedereen dus evengoed mee😉 Gelukkig is alles maar een fase…erin berusten is wellicht de enige optie. Succes!!

Cynthia -

Onze dochter heeft dit ook gehad. Ik ben een week lang elke keer met haar in ons bed gaan liggen wanneer ze zo’n huilbui had, wanneer ze in diepe slaap lag bracht ik haar naar haar eigen bedje. De week daarna ben ik er bij blijven zitten totdat ze sliep en hield haar hand vast totdat ze echt sliep. Ze werd nog wel eens wakker tijdens het wegsluipen, maar gaf niet toe en binnen 2 minuten viel ze weer in slaap. Nu is deze fase gelukkig weer voorbij.

annemarie -

Naar je gevoel blijven luisteren, je doet het goed! Hier ook een tijd al die goedbedoelde adviezen van laten huilen proberen te volgen, maar dat leverde uiteindelijk alleen maar strijd en minder slaap op voor alle partijen. Lekker knuffelen werkt wat mij betreft het beste tegen verlatingsangst, net zolang tot hij doorheeft dat je er echt echt echt altijd voor hem bent.. Ik zou zeggen lekker alles loslaten en luisteren naar je gevoel en de behoeften van je kindje, neem hem bij je en geniet ervan dat er iemand zo onwijs graag bij je wil zijn 🙂

Kim -

Mijn zoontje heeft dat ook gehad. Wij zijn niet van het laten huilen. Ook niet gecontroleerd. Wij gingen gewoon mee in zijn behoeften. Hij heeft regelmatig tussen ons in geslapen. Voor ons geen probleem. Mag altijd als daar behoefte aan is. Ik denk niet echt dat er een goude tip is. Het is een fase. Gaat weer over. Kijk wat de behoefte van de kleine is en wat bij jullie gezin past.

Patricia -

Ik vind dit echt heel normaal gedrag. Het is sowieso best onnatuurlijk dat een baby/kind alleen in slaapt valt. Als je kijkt naar dieren bijvoorbeeld. Die slapen altijd samen. Ben het idd ook eens dat als je zelf verdriet hebt, je getroost wil worden. Troost en warmte geven, doen wij dan ook altijd. Oké het is super zwaar maar laten huilen is mijns inziens echt geen oplossing en nog zwaarder. Wij hebben een een-persoonsbed aangeschaft voor ons zoontje (toen 2,5) zodat we er altijd lekker naast kunnen liggen en niet op een koude vloer liggen wachten tot hij slaapt. Die momenten in de avond dat je samen bent, zijn voor ons heel waardevol geworden. Vooral na een drukke dag, even samen de dag afsluiten. Heerlijk!

Anna -

Hi Nina, hier heb ik bij de oudste ook de elke-vijf-minuten-in-bed-troosten-maar-niet-aan-toegeven gedaan, maar toen was ik er ook zeker van dat het manipuleren was. Hij vond de aandacht helemaal fijn, met midden in de nacht nog een boekje lezen, een flesje drinken. En wij vonden dat na twee maanden minder fijn. Dus keuze gemaakt voor het laten huilen, en een heel strak inbedleggen ritueel (samen spelen op slaapkamer, uitgebreid in bad, flesje warme melk, boekje lezen en alle knuffels gedag zeggen). Met het idee dat je een oud patroon doorbreekt en een nieuw patroon aanleert. En dat is niet dat je ouders er niet voor je zijn, maar dat je best zelf in slaap kan vallen en dat je knuffel degene is die bij je blijft, en niet mama. Eerste nacht drie uur drama, tweede nacht twintig minuten, derde nacht geen. Sindsdien gaat ie met plezier naar bed, is Aap zijn slaapmattie en betekent het dat ie ook bij een mindere nacht weer terug in slaap valt doordat ie weet dat ie dat zelf kan.

Maar, zoals iedereen het zal zeggen; je moet doen wat goed voelt, en als deze methode voor jou niet goed voelt zijn er andere wegen. Maar misschien toch nog één nachtje doorzetten?…
Veel succes en sterkte!

Inge -

Dat hebben ze hier alledrie gehad, eigenlijk juist een goed teken, ze zijn goed gehecht aan mama in ieder geval 😉
Ik geloof dat het rond de anderhalf/twee jaar zo op zijn ‘ergst’ was. Het was dan ook altijd huilen als we ze ergens moesten brengen waar ze zonder papa en mama waren.
Bij onze oudste heb ik nooit naast het bedje hoeven zitten, bij nummer twee enorme slaapdrama’s gehad, uren erbij gezeten, vaak ’s nachts eruit… Bij drie ook wel een érg lastige periode maar maakten we het ons zelf iets minder moeilijk. Oké, dan zitten we er een poosje bij. Laten we de deur open. Geven we nog wat borstvoeding of een flesje warme melk. Rommelen we nog een poosje boven. Zingen we een liedje. En nog eentje. En nog eentje. Op een gegeven moment waren we het wel hélemaal zat hoor! Maar zonder training of uren laten huilen is het toch vanzelf over gegaan.
Volgens andere onderzoeken is ook gecontroleerd laten huilen schadelijk, dus tja… je weet het niet. Doen waar jij je het beste bij voelt. Ik heb het ook wel eens geprobeerd, ook zo’n ‘om de zoveel minuten’ methode. Voelde me er erg naar bij 🙁 Maar misschien dat het bij sommige wel werkt.

Rosanne -

Hier dezelfde fase bij een 2 jarige. We begonnen naast zijn bed en zijn steeds een stukje verder gaan zitten tot we nu op de gang zitten met de deur dicht. Leggen elke avond uit: we blijven bij je tot je slaapt. De keren dat hij om ons roept nemen af en hij valt steeds sneller in slaap. Hopelijk kunnen we binnenkort de stap maken dat we gewoon naar beneden kunnen maar tot hij daar klaar voor is blijven we bij hem. De boeken van Tracy Hogg hebben mij wel geholpen hierbij. Succes!

Danielle -

Ondanks dat het echt even vreselijk is (uit eigen ervaring) is gecontroleerd laten huilen toch wel effectief blijkt uit onderzoek. Alleen de tijdsintervallen moeten veel kleiner, dus eerst na 10 seconden, dan 20, dan 30 sec terugkomen aai over bol iets liefs zeggen en weggaan. En die tijdsintervallen langzaam opbouwen. Dan leert hij dat jullie er zijn, altijd terugkomen en hem helpen maar hij moet wel zelf in slaap vallen. 5 minuten is voor zon kleintje veel te lang om te beseffen dat je er nog bent. Dus als je er aan toe bent (ondanks dat ik pedagoog ben duurde dit bij mij best een tijdje) kun je dit proberen. Enne.. helaas duurt het vaak een aantal avonden. Succes!

Lieke -

Ow ja wat ook hielp is benoemen waar we zijn. ‘jij gaat nu lekker slapen, mama gaat slapen enz’ ‘als je wakker wordt zijn we altijd dichtbij, mama en papa slapen dan ook’. Wie weet foe je dit al, maar dit schoot me nog te binnen!

Lieke -

Altijd je gevoel volgen! Onze dochter is even oud. Wij hebben dit een tijd geleden gehad met haar. Wij hebben haar vaak de nabijheid geboden die ze wilde. Ging vanzelf ook weer over. Heeft wel echt een tijd geduurd. Moedeloos werd ik er soms van. Nu heel blij met de keuzes die we toen hebben gemaakt.

Me -

Heel fout, maar hier helpt het: 5 minuutjes op onze slaapkamer even tv kijken. Dan mogen we hem zo weg dragen en zegt hij zelfs “doei” (19 maanden oud)
Ook als hij overstuur is. Door de tv wordt hij even afgeleid en uit het moment gehaald. Soms nog klein flesje warme melk er bij.
Tjah… het werkt en hij gaat lekker slapen.

Reageer ook

pinterest instagram heart twitter facebook youtube