Het eisenpakket van een mama. Herkenbaar?

Ik ben de laatste tijd een beetje in de ban van wat lieve, jonge en knappe mama’s om mij heen waarmee het niet zo lekker gaat. Ik vind het interessant, omdat het zó herkenbaar is. Mama’s zijn vaak moe, zouden eigenlijk veel aantrekkelijker willen zijn voor hun partner maar kunnen de comfortabelheid van de pyjama en Netflix niet weerstaan, willen graag op hun werk knallen en aan hun carrière werken maar soms ook gewoon heel even stoppen en onder een steentje kruipen en daar even een maandje te vertoeven zonder promotie of salaris. Herkenbaar?

Vroeger was alles beter. Haha. Nee hoor, ik geloof daar absoluut niet in. Maar ik kan me voorstellen dat de verdeling helderder was: vrouwen waren verantwoordelijk voor het gezin. Nu, zijn we dat eigenlijk ook: we regelen de boodschappen, de was, de schoonmaakster of zelfs het schoonmaken zelf, de kids, het eten én we hebben ook nog een baas achter ons aan rennen die wilt dat we sharp 8.30 op kantoor zit. Als het effe tegen zit. Hallo, vind je het gek dat het af en toe niet helemaal lekker gaat met mama’s? 

Nina en ik zeggen zo vaak tegen elkaar hoe blij we zijn dat we elkaars baas zijn! Ik app mijn beste vriendin als mijn kind ziek is: Sam is ziek, ik werk niet vandaag. En ‘mijn baas’ appt dan terug: ‘Oh wat shit, sterkte. Alles komt goed hier!’ Hoe chill is dat!

Er wordt een hoop van ons als moeders verwacht en we verwachten ook een héél hoop van onszelf. Je wilt er een beetje leuk uitzien, je wilt een leuke, lieve, energievolle moeder zijn en ten volste genieten van je little ones, je wilt ook genoeg quality time hebben voor je man met leuke avondjes weg, je wilt op werk geen gaten laten vallen en tot slot wil je het liefst ook nog een bruisend eigen leven, met genoeg me-time én tijd voor je vriendinnen en vrienden. Als je het zo uitschreven leest is het misschien al best confronterend. Want een dag heeft maar 24 uur waarvan je er een flink aantal hoopt van te slapen en er een groot gedeelte op gaat aan je werk. Toch maken bijna alle mama’s zich schuldig aan het willen voldoen aan het eisenpakket van een mama. Me included. En ik zou echt niet weten hoe je daar onderuit komt…

Het enige wat mij hierin een beetje helpt is om regelmatig aan mezelf te vragen: ‘wat maakt mij gelukkig?’. Dat werkt best verlichtend, want dan vallen er wat eisen af. Ik word namelijk helemaal niet happy op dit moment van feesten en party’en. Ik moet er niet aan denken om om 5 uur lam mijn bed in te rollen om vervolgend 2 uur later weer met kids op mijn nek te zitten. No thanks. En ook al heb ik er 3,5 jaar over gedaan om een oppas te vinden, inmiddels weet ik dat een avondje theater met mijn vriend me écht gelukkig maak. En dus zet ik eens per twee weken mijn schuldgevoel opzij en laat ik mijn kids bij de oppas achter. Waar ze vervolgens de tijd van hun leven hebben (we hebben dan ook de liefste en leukste oppas ever), dus waar maakte ik me druk om? Al mijn vrienden en vriendinnen hebben inmiddels kleintjes, zij zitten in dezelfde leeftijdsfase en weten dat ik niet maandelijks tijd heb om bij te kletsen. Ik ben daar oké mee, zij zijn daar oké mee. Dat laatste maakt mij héél gelukkig. I love mijn vriendinnen en vrienden die ik niet dagelijks hoef te spreken maar waarvan ik weet: we zullen er altijd voor elkaar zijn. En ik weet ook dat ik gelukkig word van wél eens in de zoveel tijd met hen te eten of bij te kletsen, dus sleur ik me heel af en toe van mijn bank en pep ik me op voor een avondprogramma. Want ik weet dat ik er uiteindelijk energie van krijg.

En ja, met enige regelmaat lig ik half ziek / vermoeid op de bank en weet ik: ik heb teveel willen doen. Ik heb aan teveel eisen willen voldoen. I’m guilty. En ik kon er niks aan doen!

Herkenbaar? Liefs,

Elise

(Foto: Mariët Mons)

6 reacties

Cindy -

Bam, hoera voor de herkenning! Ik mis tijd voor mijzelf om te kunnen sporten, want dat heb ik echt nodig. Maar nu ik het al een paar maanden niet meer doe, merk ik dat ik mijn uitlaatklep mis. Daarnaast loopt mijn contract af en solliciteer ik me nog suf op vrije dagen. Ook dat nog. Helaas zijn mijn vriendinnen nog kinderloos en ik merk dat dat wel wat afstand geeft. Maar ook dat komt wel goed, alles komt goed. Ooit! En mijn huis hoeft niet te glanzen van schoon zijn, die paar kruimels van de soepstengels leg ik even onder de speelmat voor het zicht haha. Sinds ik wat liever voor mijzelf ben, ben ik milder met alles. Dank voor dit artikel!

Patricia -

Heel herkenbaar en zo vermoeiend soms. Lezen dat anderen dit ook herkennen helpt! Dank en succes alle mama’s 💪🏼

Marloes -

Super herkenbaar! Helaas! Ik wil graag supermama, supervriendin, superpartner, superwoman, superschoonmaakster, superwerkneemster, supersporter, superslang etc willen zijn. Maar dat is nog niet gelukt. Nee, daarvoor in de plaats krijg ik een superburn-out. Fijn! Na heel wat ups en downs verder, nu helaas even in een down. Maar ik weet waar ik naartoe moet. Het is super frustrerend dat je het wel weet, maar doen… is iets anders 😉
Dus aan alle mama’s: wees een supervriendin voor jezelf! Dan komt de rest vanzelf!
xxx

Elise -

Ach Marloes, wat een oprechte reactie. You will get there! Liefs Elise

Janne -

Heel herkenbaar! Nu een half jaar mama en ik kom uren tekort. Het is echt een kwestie van keuzes en prioriteiten, maar oef, wat is dat lastig. Mijn gezin staat nu op één, daarna komt familie en werk. Maar ik zou ook graag meer tijd hebben voor vrienden. Sport en me-time bungelen momenteel ergens onderaan. Ik vertrouw er maar op dat dat ooit beter wordt.

Elise -

Precies, dat doe ik ook, haha. OOOIT word ik weer heel erg sportief…. 🙂

Reageer ook

pinterest instagram heart twitter facebook youtube