Categorie overzicht: MAMA

Nina & Elise: dé ontmoeting

We kunnen de klok erop gelijk zetten, in bijna elk interview dat wij hebben komt de vraag: “hoe kennen jullie elkaar?” voorbij. Snappen we. We zijn namelijk geen zusjes, nichtjes, of liefdespartners. Dus hoe we elkaar dan wel kennen, is dé vraag. Vandaag een throwback naar hoe ik Nina leerde kennen, inmiddels alweer bijna 9 jaar geleden.

Nina had haar journalistieke HBO afgerond en ging in deeltijd nog een journalistieke master doen. Ik werkte inmiddels al als Pedagogiek docente, maar gooide het roer om en besloot een voltijd journalistieke master te doen. We kwamen bij elkaar in de klas. Nina werkte veel toen voor bladen, dus was nooit heel lang op de universiteit. Ik kan me herinneren dat ik haar soms met bril zag zitten en soms niet. Heeft ze nu wel of geen bril, of was dat voor de sier? Ze werkte echt voor top fashionbladen, dus ik zag haar als zo’n über hip glamour meisje.

Meer lezen

Het verschil tussen mijn eerste en tweede zwangerschap

Vandaag ben ik alweer 21 weken zwanger, aaaah, over de helft! Hoe dan? Het gaat zo zo zo snel. Afgelopen week vroeg ik mezelf af: gaat dit voor m’n gevoel nou allemaal sneller dan van toen ik zwanger was van Mathis? Of lijkt het maar zo? Hoe dan ook, er zijn zeker wel wat verschillen van toen ik in verwachting was van mijn eerste boy versus nu *understatement of the year*.

Mentaal
Ja, ik was net zo blij als bij Mathis toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Wauw, wauw, wauw, zoooo bijzonder. Mijn lichaam bouwt gewoon opnieuw een kind. Dat ik dit voor een tweede keer mag meemaken, voor de tweede keer een baby mag dragen, daar ben ik zo dankbaar voor. En de eerste weken ben ik daar nog heel bewust mee bezig geweest, met dit wonder der natuur. Oók doordat ik wel wat rare eetgewoontes kreeg, soms misselijk en moe was, haha, dus ik móest er ook wel bij stilstaan dat ik zwanger was.

Meer lezen

Hoe ik mezelf op foto’s zie

Als blogger en vlogger heb je best een narcistisch beroep. Overal moeten selfies van gemaakt worden of wordt even een ‘storietje’ van gedeeld. Ik heb er nooit zo’n moeite mee gehad. Al vanaf kinds af gaan vond ik het geweldig om playback shows te doen en thuis showtjes te geven. In mijn werk vind ik het heel leuk om met mijn beste vriendin kiekjes te delen van wat me mee maken. Voor onze kookboeken hebben we regelmatig lifestyle fotoshoots. Ook dat vind ik geweldig. Opgemaakt worden door de geweldigste visagisten ever, mooie kledingsets uitkiezen en dan een beetje half etend poseren. Leuk toch?

Totdat de resultaten binnen komen. Inmiddels hebben we al een aantal jaren een vaste fotografe (Mariët Mons) die onze foto’s maakt, en weet ze inmiddels als geen ander wat ik van mezelf op foto’s vind. En na de laatste uitgebreide sessie (2 volle dagen lang, 10 verschillende sets) met wederom dezelfde terugkerende mening over mezelf (waar zowel Nina als Mariët het vaak niet mee eens zijn) dacht ik, ik ga dit eens delen. Want we hebben toch allemaal wel eens dat je jezelf op een foto ziet en denkt, oh mijn hemel…

Meer lezen

Sporten tijdens zwangerschap – eerste trimester

Daar stond ik dan met een zwangerschapstest in handen, m’n sportlegging al aan om een uur later naar de sportschool te gaan. En die zwangerschapstest gaf heel duidelijk het woord ‘zwanger’ aan. Dolgraag wilden we het, een tweede kind, zwanger worden van weer zo’n heerlijk, klein hummeltje. Onze eerste reactie op die positieve test was dan ook een vreugdedansje! Mathis wordt grote broer! Wij weer papa en mama! De big smile kon ik niet meer van mijn gezicht krijgen. En toen volgde mijn tweede reactie: maar hoe moet dat dan met sporten?

Ja, echt. A-sportieveling als ik was éindelijk sinds een maand of twee, drie goed op dreef. Twee keer per week trainde ik mét personal trainer Jordi aan een strakker, energieker after-pregnancy-body. Krachttraining dus. Ik begon verschil te merken, had zelfs inmiddels een legging in een maat kleiner aangeschaft. Wat vond ik het leuk! Maar eh, after pregnancy…. ik was ineens weer zo zwanger als wat. Wat nu?

Meer lezen

Hoe het is om tante te worden…

Terwijl ik dit schrijf is mijn zus aan het bevallen. Voor de derde keer. Zo speciaal! De eerste keer dat ze beviel kan ik me nog herinneren als de dag van gister. Het hangt waarschijnlijk af van de band die je met je broer of zus hebt, in mijn geval heb ik een zeer sterke band met mijn zus. Al woont ze inmiddels in Zuid-Frankrijk, ik spreek haar elke dag! Toen ze voor de eerste keer beviel, woonde ze nog in België en kon ik toen ze me belde, gelijk in de auto springen. Het was ’s ochtends en ik was vroeg wakker want Marcel moest werken. Ze belde me op om te vertellen dat ze haar dochter had gekregen: Marie-Louise Eline, afgekort Marilou. Ik was euforisch. Ik rende de straat op naar Marcel, die stond met een half been in zijn auto. 5.30 en ik gilde het uit: ‘Marssssss, ik ben tante!!!’. Ik wist niet waar ik het moest zoeken. De afspraak was dat ik in de middag langs zou wippen, zodat moeder en kind eerst konden rusten. Dus dook ik 5.35 weer in bed. Daar lag ik dan. HOE DAN?! Mijn zus heeft een kind!! En dus zat ik (inclusief ‘I’m a real super aunt‘ t-shirt) alsnog om 5.45 in de auto, opweg naar België.

Aangekomen in het ziekenhuis, sneakte ik haar afdeling op. En zoals zussen kunnen hebben, voelde ze dat ik zou komen. Want zogenaamd lag ze te rusten, madame zat rechtop in haar bed. En toen ik heel zacht haar deur opendeed, zei ze gelijk “ik wist dat jij het zou zijn”. Daar lag haar poppetje. Wát een karakteristiek gezichtje. Ons meisje. Want ja, zo voelde het. She is one of ours. Ze voelde als een deel van mezelf. Zo raar, maar dat is de manier waarop ik het het best kan omschrijven. Voor haar zou ik als leeuwin optreden. Mijn eigen, super kleine nichtje. 

Meer lezen

Beeldschermtijd in ons gezin

Inmiddels heb ik in mijn prille moederschap (dat exclusief zwangerschap nu zo’n 19 maanden duurt) geleerd dat er naast de borstvoedingsmaffia en draagzakpolitie óók een ‘mijn kind mag niet op de iPad tot zijn zesde’-anti-schermpjesbende is. Want oeh la la wat was Elise onverantwoord bezig toen ze in een artikel vertelde dat ze soms een iPad onder de neus van haar kids duwt, aan tafel in restaurants. Vroeger, ja vroeger, zaten de kinderen gewoon stil óf ze gingen een beetje kleuren.

Mensen die meteen een scherpe mening over zulke zaken hebben en (mobiele) beeldschermen absoluut niet nodig vinden, rijden die ook nog met paard en wagen door de straat? En koken ze boven open vuur in de achtertuin?

Meer lezen

De naam van je tweede kind, hoe koos jij die?

Ik ben in verwachting van de tweede en dat wordt weer een jongetje. Nou, buiten dat ik een gat in de lucht sprong toen ik dat hoorde, neemt het een kleine moeilijkheid met zich mee: welke naam geef je je tweede boy terwijl je vindt dat je eerste jochie al de állermooiste naam heeft?

Ik stelde die vraag op onze Instagrampagina en kreeg zóveel leuke reacties! Erg fijn om jullie suggesties te lezen (een aantal staan inderdaad op mijn lijstje!) en ook gewoon heel leuk om te vernemen hoe jullie kids heten. Inspiration to the max!

Meer lezen

Het eisenpakket van een mama. Herkenbaar?

Ik ben de laatste tijd een beetje in de ban van wat lieve, jonge en knappe mama’s om mij heen waarmee het niet zo lekker gaat. Ik vind het interessant, omdat het zó herkenbaar is. Mama’s zijn vaak moe, zouden eigenlijk veel aantrekkelijker willen zijn voor hun partner maar kunnen de comfortabelheid van de pyjama en Netflix niet weerstaan, willen graag op hun werk knallen en aan hun carrière werken maar soms ook gewoon heel even stoppen en onder een steentje kruipen en daar even een maandje te vertoeven zonder promotie of salaris. Herkenbaar?

Vroeger was alles beter. Haha. Nee hoor, ik geloof daar absoluut niet in. Maar ik kan me voorstellen dat de verdeling helderder was: vrouwen waren verantwoordelijk voor het gezin. Nu, zijn we dat eigenlijk ook: we regelen de boodschappen, de was, de schoonmaakster of zelfs het schoonmaken zelf, de kids, het eten én we hebben ook nog een baas achter ons aan rennen die wilt dat we sharp 8.30 op kantoor zit. Als het effe tegen zit. Hallo, vind je het gek dat het af en toe niet helemaal lekker gaat met mama’s? 

Meer lezen

Een zonvakantie met kleine kinderen, hoe doe je dat?

Help. Want ik ga aanstaande zomer voor het eerst op écht zonvakantie met mijn kids. Vorig jaar hebben wij een trip gemaakt naar Italië in de meivakantie. Was een heerlijk weekje met een aangename temperatuur, maar niet écht heet zeg maar. Dit keer reizen we af naar Zuid-Frankrijk, op de grens van Spanje. En daar is het écht heet!

Gelukkig hebben we een mooie mobile home gehuurd met airco, dus dat stelt me al gerust. Maar waar moet je verder rekening mee houden?

Meer lezen

Wat geef ik mijn dreumes van 1,5 jaar te eten?

“Wat eet Mathis eigenlijk nu zoal?” Vroeg mijn vriendin Lobke laatst. “Eigenlijk gewoon normaal, met-de-pot-mee-voedsel”, antwoordde ik. Maar als ik er wat beter over nadenk, geef ik ‘m ook zeker wel andere dingen dan die ik mezelf geef, zo door de dag heen. Dus…Tijd om weer eens een food-update’je te plaatsen!

Mijn kind lust nog steeds echt alles, behalve oranje meloen (why?!), heb ik nog niks ontdekt dat hij uitspuugt omdat hij het vies vindt. Nu moet ik daarbij zeggen: ik geef hem bijna nooit hele stronken broccoli bijvoorbeeld, dat komt later wel. Daar is ook mijn kind echt niet dol op. Groenten als bloemkool of broccoli geef ik bijvoorbeeld als kleine stukjes door de stamppot of vermalen door het pannenkoekenbeslag of op een plaattaart. Oja, ik noem ook wat merken hieronder, daar krijg ik niet voor betaald hoor :), maar ik noem ze toch, zo worden de tips lekker concreet.

Meer lezen
pinterest instagram heart twitter facebook youtube